Kayıtlar

Histerik Bir Öykü 7

Bütün fotoğraflarını kaldırdım. Yakmaya ya da atmaya elim varmadı. Koydum bir kutuya duruyor. Ama bir tane var buzdolabının kapağında;önde çocuklar var,arkada sen belli belirsiz... Orada olduğunu biliyorum ya,onun sen olduğunu o bile içimi huzursuz ediyor ama kaldıramadım o fotoğrafı 

Histerik Bir Öykü 6

"Kimseyi suçlamıyorum.  Elinde olsa ne kendini ne beni üzerdi türkülerin güzeli Misal ben de elimde olsa bırakırdım kendimle mücadeleyi..."                                                                                                (Gökhan Dağıstanlı) Bu kendinle yüzleşme dedikleri şey nerede başlayıp nerede bitiyor öğrenemedim bir türlü. Kendimle yüzleşsem ne olacak ki zaten onunla yüzleşemedikten sonra! Her pazar tüm günü onunla geçirdiğim haftasonlarını hatırlayıp içerlemem de benim arabeskliğim artık billiyorum. O hayatına kaldığı yerden devam ediyor. Cumartesi geceleri sabahlıyor,pazar öğlene kadar uyuyor,sonra bir kahvaltı,genel ev temizliği,marketten alışveriş ve şarap eşliğinde akşam yemeği....

Histerik Bir Öykü 5

 Kendine en çok acıyan millet biziz bence. Melankoli bağımlısı,ilgi manyağı... Kendim de dahilim buna. Kafamda türlü türlü kavgalar ediyorum onunla.. O karşıma çıkıyor,yanıma geliyor ve ben her defasında reddediyorum onu. Gelsin istiyorum belki de.. Ama bunun olmayacağını öyle iyi biliyorum ki! Asla suçunu kabul etmeyecek,asla beni anlamayacak... Ben burada kendimi yediğimle kalacağım, o da bir ömür beni suçlayıp kendini haklı görecek... Ben sık sık kabuslarımda göreceğim onu,ağlayarak uyanacağım sonrasında...

Histerik Bir Öykü 4

Genlerim kötü benim. Hem anne tarafından hem de baba tarafından! Ciddiyim. Ne zaman azıcık geçmişi kurcalamaya kalksam pişman oluyorum. Büyük günahı olmayan neredeyse yok. Ne ararsan var ailede. Zina,tecavüz,taciz, hırsızlık... Ve bu yaşıma kadar hep bir falso bekledim kendimden. Hem onlar gibi olmamak için deli gibi çabaladım,hem de her an kendimi kontrol ettim. Onların günahları sanki benimmiş gibi suçlu suçlu yaşadım. Onlar yaptı ben utandım,onlar yaşadı ben korktum. Onların yerine ben çektim cezasını. Hem de bu kadar pişkin ve güçlüler iken! Bir kabusa hapsoldum kurtulamıyorum bir türlü uykudan! Kalkınca anlatmak ta istemiyorum gördüklerimi. Ağlamaktan yorulmuşum ama uyandığımda bir damla gözyaşı yok gözümde. Tek taraflı mı bu kabuslar,özlemler?

Histerik Bir Öykü 3

 Tüm çocukluğum onun bir adım gerisinde geçti. Öyle hırs falan yapmadım ya da öfkeli değilim bunun için. Ben bunu sakince  kabullendim. O birinci olmak istiyordu,ben de dünyaya önce o geldiği için bundan hiç gocunmadım. En güzel,en becerikli,en akıllı daima oydu. Ben ondan sonrakiydim. İlerleyen yaşlarda da bu alışkanlık olarak devam etti, Daima arkadaşlarını öven,yücelten,birinci sırayı yanındakine veren biri oldum. Ve bunu hep çok severek yaptım. Ama tüm bunları yapmama rağmen onun beni rakip olarak görmesine engel olamadım. Ben sessiz kaldıkça,kendi mütevazi hayatımı yaşayıp ona da imkanlarımdan ikram edince deliye döndü. Onun sahip olamadığı işe,paraya,dosta,özgürlüğe sahip olunca bunlarla onu ezmeye çalıştığımı düşündü. Aslında o hep kötüydü ama insan ablasına böyle bir şeyi kondurabilir mi?

Histerik Bir Öykü 2

 -Hayatım uyan kabus görüyorsun!     Uyuyamıyorum,uyursam da her uyku bir kabusla bitiyor. Aldığım ilaçlar,terapiler de bir işe yaramıyor. Beni bu hale getirenler mi? Onlar hayatlarına güllük gülistanlık devam ediyor. Her gece aslında aynı kabus. Hayatımdan çıkardım dediği biriyle neden her gece kavga eder ki insan ? Karşıma geçse tek kelime etmeyeceğim biri ama bitmiyor bilinç altı denen saçmalığın onunla kavgası! Bakmayın böyle yabancı biri gibi anlattığıma; O kişi benim öz be öz ablam.

Histerik Bir öykü

-Aysun dilekçeyi geri çekecekmiş. -Ne diyorsun anne anlamadım. -Aysun diyorum dilekçeyi geri çekecekmiş. -Ne dilekçesi? -Boşanma dilekçesi. -Anneciğim o dilekçenin üstünden 15 sene geçti ne diyorsun Allah aşkına? -Eve gelebilse boşanırdı aslında. -Çorba pişti vereyim mi bir kase? -Bir şey yaptım ben buna gel bir bak. -Of anne televizyonu mu kapattın sen yine gel programın başlamıştır!      Hala aynı şeyleri tekrarlıyor. Evde bakan benim, ama ara ara bedenini terkeden aklı hala 15 senedir bizi mahveden kızında!  Artık öfkemi ya da üzüntümü ona da yönlendiremiyorum. Çünkü hasta.... Ben hem ona bakıyorum,hem de onun hatırlamadığım bir sürü şeyle uraşıyorum. Cidden bu benim seçimim miydi? Mümkün mü böyle bir şey? Onca kitap okudum,onca terapi aldım ama bir türlü kurtulamadım bu kısır döngüden. Her şey bende bitiyormuş! Palavra! Kim ister ki böyle bir yükle yaşamayı? -Bir kahve içseniz dışarda. -Çorbanı bitir anneciğim hadi. -Çok sıcak bu biraz soğusun. -Tamam anne soğusu...