Kayıtlar

Aralık, 2022 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Histerik Bir Öykü 3

 Tüm çocukluğum onun bir adım gerisinde geçti. Öyle hırs falan yapmadım ya da öfkeli değilim bunun için. Ben bunu sakince  kabullendim. O birinci olmak istiyordu,ben de dünyaya önce o geldiği için bundan hiç gocunmadım. En güzel,en becerikli,en akıllı daima oydu. Ben ondan sonrakiydim. İlerleyen yaşlarda da bu alışkanlık olarak devam etti, Daima arkadaşlarını öven,yücelten,birinci sırayı yanındakine veren biri oldum. Ve bunu hep çok severek yaptım. Ama tüm bunları yapmama rağmen onun beni rakip olarak görmesine engel olamadım. Ben sessiz kaldıkça,kendi mütevazi hayatımı yaşayıp ona da imkanlarımdan ikram edince deliye döndü. Onun sahip olamadığı işe,paraya,dosta,özgürlüğe sahip olunca bunlarla onu ezmeye çalıştığımı düşündü. Aslında o hep kötüydü ama insan ablasına böyle bir şeyi kondurabilir mi?

Histerik Bir Öykü 2

 -Hayatım uyan kabus görüyorsun!     Uyuyamıyorum,uyursam da her uyku bir kabusla bitiyor. Aldığım ilaçlar,terapiler de bir işe yaramıyor. Beni bu hale getirenler mi? Onlar hayatlarına güllük gülistanlık devam ediyor. Her gece aslında aynı kabus. Hayatımdan çıkardım dediği biriyle neden her gece kavga eder ki insan ? Karşıma geçse tek kelime etmeyeceğim biri ama bitmiyor bilinç altı denen saçmalığın onunla kavgası! Bakmayın böyle yabancı biri gibi anlattığıma; O kişi benim öz be öz ablam.

Histerik Bir öykü

-Aysun dilekçeyi geri çekecekmiş. -Ne diyorsun anne anlamadım. -Aysun diyorum dilekçeyi geri çekecekmiş. -Ne dilekçesi? -Boşanma dilekçesi. -Anneciğim o dilekçenin üstünden 15 sene geçti ne diyorsun Allah aşkına? -Eve gelebilse boşanırdı aslında. -Çorba pişti vereyim mi bir kase? -Bir şey yaptım ben buna gel bir bak. -Of anne televizyonu mu kapattın sen yine gel programın başlamıştır!      Hala aynı şeyleri tekrarlıyor. Evde bakan benim, ama ara ara bedenini terkeden aklı hala 15 senedir bizi mahveden kızında!  Artık öfkemi ya da üzüntümü ona da yönlendiremiyorum. Çünkü hasta.... Ben hem ona bakıyorum,hem de onun hatırlamadığım bir sürü şeyle uraşıyorum. Cidden bu benim seçimim miydi? Mümkün mü böyle bir şey? Onca kitap okudum,onca terapi aldım ama bir türlü kurtulamadım bu kısır döngüden. Her şey bende bitiyormuş! Palavra! Kim ister ki böyle bir yükle yaşamayı? -Bir kahve içseniz dışarda. -Çorbanı bitir anneciğim hadi. -Çok sıcak bu biraz soğusun. -Tamam anne soğusu...

Kırmızı Oyuncak Araba

 Yarım kalan her şey biraz efsanedir. Sonunu istediğimiz gibi tamamlar,içeriği düzenleriz. Ne de olsa kör ölür badem gözü olur. Üstünden zaman geçince de kötü hiçbir şey kalmaz hafızada. Nerede güzel şey varsa o üşüşür başımıza. Özleyince kötüleri unutur insan. Belki de ondandır bir oyuncak arabaya tutunuşum. Kırmızı,ahşap bir traktör altı üstü... Ama elime aldığımda çocukluğum geçiyor elime. Dedemden sonra bitiveren çocukluğum....

Yorgunum

Dünyanın bütün arka sokaklarını yürümüş gibi yorgunum şimdi... Sırtımı yaslayacak biri olmalı arkamda... Ama öyle hızlı yürüdüm ki kimse yetişemedi sanırım arkamdan... Dönüp bakıyorum nefes nefese kalmışlar ama yine de bırakmamışlar takibi. İlk defa yalnız değilim. Arkalarını dönüp gitmelerini bekliyordum yalan değil. Alışık değilim merak edilip takip edilmeye... Ama hoşuma gitmedi değil. Şimdi hepimiz yorgunuz ama sarılınca geçecek biliyorum...

Yeni Yıl Mektupları

 Yılın bu zamanları oturur,bir sürü mektup yazarım sevdiklerime... Varlıklarına şükretme,gelecek yıllarda varolmaları için de dua biçimi bu benim için... Yıl sonu muhasebesinden çok böyle yaparım çünkü yılın 11 ayı kendimi yargılamakla, suçlamakla geçiyor zaten... Öz şefkati öğrenmeyi deniyorum. Kendimi sevmeyi, affetmeyi... Öyle büyük günahları olan biri değilim aslında. Ama büyük günahları olan bir aileye doğdum,o aile ile birlikte büyüdüm. Zamanla da hepsi sanki beni günahım gibi sahiplendim.. Çünkü hiçbirini düzeltmeye gücüm yetmiyordu ve bu içimi kemiriyordu. Tüm bunlardan sorumlu olmadığımı 28 yaşımda öğrendim. Son 1 yıldır da sindirmeye çalışıyorum. 30.yaşımdan sesleniyorum; Kendimi yeni buldum ben,hayat daha yeni başlıyor... Doğru insanları yeni aldım kalbime,kendi dünyamı kurdum... Ve bir daha da kaybolmaya niyetim yok....

Sanal Dünya

 Günü müz dünyasını esir almış bir teknolojiye sahibiz hepimiz. 7'den 70'e herkesin parmağının ucunda bütün dünya... Hepimiz öyle bir dalmışız ki huzursuz dünyanın telaşına, huzuru orada arıyoruz.. Mutsuzluktan geberirken en mutlu bizmişiz gibi göstermeye mecbur hissediyoruz.  Yalnızlığın dibine vurmuşken en kalabalık bizmişiz gibi gösteriyoruz.. En yakınımızdaki bile bilmiyor içimizde kopan fırtınaları.. Eskiden sohbet odaları vardı, şimdi tüm sosyal medyada mevcut.. Ve öyle ya da böyle biri, birileri çıkıyor karşımıza. Onun da mutsuz olduğunu görünce aynı evin içinde yaşadığımız ailemizden bile daha yakın geliyor. Oradan buradan konuşurken bir bakıyoruz döküvermişiz yıllardır içimizde katran olan dertlerimizi. Hatta o da bize döküyor.. Bizi en iyi tanıyanın o ya da onlar olduğunu düşüyoruz hatta daha da ileriye gidiyoruz onu da bizim tanıdığımızı iddia ediyoruz... Ama sonra öyle bir an geliyor ki bizi hiç tanımadığını düşüyoruz o kilometrelerce uzakta olanların.. Ona mesaj y...

Diyeceklerim var...

Yazdıkça  yazıyorum. Kimselere diyemedikçe sana çağlıyorum. Sanırım Karadeniz genlerinden geliyor bu. Önceleri bir nehir imiş, sonra kabına sığmamış ve bir gün ansızın fışkırımış gitmiş Çanakkale Boğazı'ını basmış. Birleşivermiş ve küçücük nehir iken koca deniz olmuş.  Bende ömrünün 35.yılında sana ulaştım işte.  Acımı, kederimi, korkularımı,pişmanlıklarımı,rüyalarımı hatta kabuslarımı sana anlattım. Kelimelere dökemediğim ne varsa sende şimdi. Hem de hepsi canlı canlı, cümle cümle... "Az daha zorlasam dünyanın bütün dillerini konuşacağım" diyor ya yazar öyleyim işte.. Karşılık beklemeden yazıyorum ben sana. Bu yüzdendir karşılık gelince bocalamam.  Alışkın değilim ki bu kadar ilgiye. Tutsam içimde boğuluyorum.. Döndürüp dolaştırıp aynı cümlelerle konuşuyorum ama başka nasıl anlatılır ki bendeki yerin? 29 harf kaç değişik şekilde yan yana gelir de bir sen olur? Korkuyorum.. Ve soruma cevap bulamıyorum; Söylesene böylesine bir yakınlıktan hangi ruh yara almadan kurtul...

Gülüşünden Öpmek...

  Ortam yok benim; ya hiç sevmiyorum ya da suyunu çıkarıyorum sevmenin.. Başka türlüsünü beceremiyorum. Sevdim mi, birine değer verdim mi dünyanın bütün dillerini konuşacak gibi hissediyorum mesela.. Sıralıyorum ona olan hislerimi anlatabilecek ne varsa.. Sesi yüreğime serçeler bırakıyor, gülüşünden öpmek istiyorum.. Sokağın tavanı kadar çok seviyorum.. Ne varsa veriyorum işte kendimden.. Anlaşılabildiğimden ya da ciddiye alındığımdan emin falan da olmaya uğraşmıyorum. Doğaçlama seviyorum ben, nasıl gelirse işte o an.. Nasıl görmek istiyorsam öyle görüyorum. Sonra bir an geliyor, kısacık bir an; bütün o debelenmenin boşa olduğunu anladığın... Bunu anlamak çok yaralıyor. Öyle ufak bir kırgınlık değil bu inanın, insanın kolunu kanadını kırıyor. Ne kendini umursuyorsun o saatten sonra ne de elin yanaşıyor yeniye.. Ama artık anladım ki kimsede büyülü şeyler yok, sevmeyi abartan benim. Kimsenin suçu yok, çünkü ben onlardan hiçbir karşılık beklemiyorum...

Dünyanın Bütün Sabahları

Seninle konuşacak hiçbir şeyimiz kalmadı. Bazen aklıma sorular geliyor, senin adına cevaplıyorum. Çünkü üstümüzden 50 yıl da geçse sen aynı kalacaksın biliyorum. Aynı bencillikle aynı hoyratlıkla! Özlemiyor muyum? Elbette özlüyorum... Ama eski seni, eski beni... Aramızda küslük olsa barışırdık geçerdi. Ama artık aramızda küslük bile yok... Aramız diye bir şey de yok! Şu an sana son kez yazıyor gibi hissediyorum. Ama biliyorum ki bu gerçek değil. İnsan bir ömür böyle devam edemez... Kimse ablası hiç olmamış gibi devam edemez biliyorum. Kim kimin ablasıydı o da tartışılır ya! Ama neyi farkettim biliyor musun? Ben seni hep çok sevdim ama sen beni hiç sevmedin. Ben hep sen de beni çok sev istedim. Benim seni sırtımda taşıdığım gibi beni sırtında taşımana da gerek yoktu halbuki... En ufak şeyde beni yok sayma istedim. Bana o kadar çabuk arkanı dönme.. Bana kıyama istedim. Ben hep seni kazanmaya çalıştım ama beceremedim. Yine de kötü ol istemem ama bir ateş yakarsan ben olmayacağım... En azı...