Histerik Bir Öykü 6
"Kimseyi suçlamıyorum.
Elinde olsa ne kendini ne beni üzerdi türkülerin güzeli
Misal ben de elimde olsa bırakırdım kendimle mücadeleyi..."
(Gökhan Dağıstanlı)
Bu kendinle yüzleşme dedikleri şey nerede başlayıp nerede bitiyor öğrenemedim bir türlü.
Kendimle yüzleşsem ne olacak ki zaten onunla yüzleşemedikten sonra!
Her pazar tüm günü onunla geçirdiğim haftasonlarını hatırlayıp içerlemem de benim arabeskliğim artık billiyorum.
O hayatına kaldığı yerden devam ediyor.
Cumartesi geceleri sabahlıyor,pazar öğlene kadar uyuyor,sonra bir kahvaltı,genel ev temizliği,marketten alışveriş ve şarap eşliğinde akşam yemeği....
Hafif sarhoş olduktan sonra gelen saçma bir duygusallık,kendisine acıma seansları,herkesi suçlama,kapanış!
Ben mi ?
Asla ona hiçbir şey anlatamayacak olmanın ağırlığı altında yaşamaya çalışıyorum işte....
Fonda Neşet Baba ile yazıyorum bu satırları...
Ayık olmam dışında ondan pek bir farkım yok aslında...
Hangimiz daha acınası?
Yorumlar
Yorum Gönder